Τι είναι η Δευτεροβάθμια Περίθαλψη (Νοσοκομειακές Δαπάνες)
Δευτεροβάθμια Περίθαλψη ή Νοσοκομειακές Δαπάνες θεωρούνται όλες οι δαπάνες στην περίπτωση που ο ασφαλιζόμενος απαιτείται να εισαχθεί σε νοσηλευτικό ίδρυμα ως εσωτερικός ασθενής (με διανυκτέρευση). Συμπεριλαμβάνονται όλες οι παροχές που είναι ιατρικώς απαραίτητες για την πλήρη αποκατάσταση της υγείας του, οι οποίες μπορεί να αφορούν έξοδα δωματίου και τροφής, αμοιβές ιατρού, χειρουργού, αναισθησιολόγου, διαγνωστικές και άλλες εξετάσεις που πραγματοποιούνται στα πλαίσια της νοσηλείας, φάρμακα, διάφορα αναλώσιμα κ.λπ.
Απαραίτητη προϋπόθεση για την 100% κάλυψη των δαπανών νοσηλείας, είναι η έγκαιρη αναγγελία της νοσηλείας στο Συντονιστικό Κέντρο της εκάστοτε ασφαλιστικής εταιρείας.
Μορφές Θεραπευτηρίων
Η Δευτεροβάθμια περίθαλψη καλύπτει τις υπηρεσίες προς ασθενείς που νοσηλεύονται σε κλινικές ή νοσοκομεία. Οι υπηρεσίες αυτές παρέχονται με τις ακόλουθες μορφές θεραπευτηρίων:
- Δημόσια νοσοκομεία που χρηματοδοτούνται από το κράτος και ολιγάριθμα ανεξάρτητα θεραπευτήρια (ευρύτερος δημόσιος τομέας) που επιχορηγούνται από το κράτος.
- Ιδιωτικές κλινικές, που λειτουργούν ως ανεξάρτητες οικονομικές μονάδες.
Ειδικά Χαρακτηριστικά της Αγοράς Υγείας
- Αγορά με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.
- Ανεπαρκές σύστημα δημόσιας υγείας με αποτέλεσμα να υπάρχει μεγάλο περιθώριο για την ιδιωτική πρωτοβουλία.
- Ιδιωτική Υγεία δυο ταχυτήτων.
- Αυστηρό νομοθετικό πλαίσιο διέπει την κατασκευή νέων νοσοκομειακών μονάδων.
- Έλλειψη τεχνογνωσίας.
- Υπο-ασφαλισμένος πληθυσμός.
- Έλλειψη δικτύων.
Θεσμικό Πλαίσιο και Τάσεις
Τη δεκαετία του '80, ο κλάδος των ιδιωτικών κλινικών περιορίστηκε σημαντικά, κυρίως λόγω της ακολουθούμενης πολιτικής που στόχευε στην ενίσχυση του νεοσύστατου, τότε, Εθνικού Συστήματος Υγείας (ΕΣΥ). Με βάση τον νόμο 1397/83 είχε σταματήσει η χορήγηση αδειών για ίδρυση νέων κλινικών ή επέκταση υφιστάμενων. Έτσι, τη δεκαετία που ακολούθησε αυξήθηκαν τα δημόσια νοσοκομεία, την ίδια στιγμή που μειωνόταν ο αριθμός των αντίστοιχων ιδιωτικών θεραπευτηρίων.
Μια δεκαετία αργότερα, με το Προεδρικό Διάταγμα 247/91, επιτράπηκε ξανά η ίδρυση, λειτουργία και μεταβίβαση ιδιωτικών κλινικών, καθώς επίσης και η δημιουργία ανεξάρτητων διαγνωστικών μονάδων μέσα σε αυτές. Παράλληλα, το ΠΔ 517/91 θέτει νέες, αυστηρότερες προδιαγραφές οικοδομής και εξοπλισμού των ιδιωτικών κλινικών.
Παρόλο που τα νοσοκομεία του Δημοσίου συγκεντρώνουν τον μεγαλύτερο αριθμό κλινών, αδυνατούν να καλύψουν την αυξανόμενη ζήτηση. Αναφορικά με τον ιδιωτικό τομέα, οι μονάδες που προσφέρουν πληρότητα είναι περιορισμένες λόγω του υψηλού κόστους επενδύσεων. Η δυσκολία εισόδου νέων μονάδων στον κλάδο θέτει σε πλεονεκτική θέση τις υφιστάμενες κλινικές, εφόσον διατηρούν τον διαρκή εκσυγχρονισμό τους.
Στατιστικά Στοιχεία Αγοράς (Ιστορικά Δεδομένα 2008)
Σύμφωνα με παλαιότερες κλαδικές μελέτες της Γ.Γ. Ε.Σ.Υ.Ε (2009), η κατανομή των θεραπευτηρίων παρουσίαζε την εξής εικόνα: Σε σύνολο 313 Νοσοκομείων, το 54% (167) ήταν ιδιωτικά και το 46% (146) δημόσια ή ευρύτερου δημόσιου τομέα. Αντίστοιχα, σε σύνολο 53.888 κλινών, το 27,3% αφορούσε ιδιωτικά θεραπευτήρια και το 72,7% δημόσια.
Στην Αττική, όπου συγκεντρωνόταν το 33% των νοσοκομείων και το 42% των κλινών, σε σύνολο 103 νοσοκομείων, το 58% ήταν ιδιωτικά. Η αγορά των ιδιωτικών κλινικών εμφάνισε τη μεγαλύτερη αύξηση κατά την περίοδο 1998–2008 με μέσο ετήσιο ρυθμό 16,3%.
Συμπληρώστε τη φόρμα επικοινωνίας και άμεσα θα επικοινωνήσει μαζί σας ένας εξειδικευμένος ασφαλιστικός μας σύμβουλος.
